Το 1 τρισ. δολάρια πλησιάζει το δημοσιονομικό έλλειμμα της Κίνας
Πρόκειται για ιστορικό υψηλό, που αντανακλά τη μείωση των κρατικών εσόδων, αναπόφευκτο συνεπακόλουθο της πανδημίας, των lockdowns, αλλά και των αλλεπάλληλων κρίσεων στην κινεζική αγορά κατοικίας.
Οπως μεταδίδει το Bloomberg, το έλλειμμα στους προϋπολογισμούς όλων των επιπέδων διακυβέρνησης, κεντρικής διοίκησης και περιφερειών, έφθασε τα 7,16 τρισ. γουάν, ποσό αντίστοιχο των 980 δισ. δολαρίων. Το ποσό αυτό είναι σχεδόν τριπλάσιο από το δημοσιονομικό έλλειμμα των 2,6 τρισ. γουάν που είχε καταγραφεί το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του περασμένου έτους.
Αλλά τα δημοσιονομικά είναι το λιγότερο. Επική υποχώρηση του κινεζικού νομίσματος σε ιστορικό χαμηλό ακολούθησε χθες μετά τους τεκτονικούς κραδασμούς που προκάλεσε τη Δευτέρα στα χρηματιστήρια της Κίνας η ενίσχυση του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ και η συγκέντρωση της εξουσίας σε έναν στενό κύκλο συνεργατών του. Η άνευ προηγουμένου παραμονή του Κινέζου προέδρου στο τιμόνι της χώρας για μια τρίτη θητεία οδηγεί τους διεθνείς επενδυτές σε άτακτη φυγή, καθώς προοιωνίζεται περαιτέρω σκλήρυνση των πολιτικών που έχουν πλήξει τον επιχειρηματικό κόσμο και την οικονομική ανάπτυξη.
Η ισοτιμία του γουάν διαμορφώθηκε από την αρχή της χθεσινής συνεδρίασης στα 7,36 γουάν προς το δολάριο στις διεθνείς αγορές, ενώ στα κινεζικά χρηματιστήρια σημείωσε και πάλι θεαματική πτώση στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων 15 ετών. Εξαιρετικά ανησυχητική από την οπτική γωνία των επενδυτών είναι η πλήρης απουσία από το νέο ηγετικό σχήμα όσων ανώτερων αξιωματούχων και οικονομολόγων έχουν ταχθεί υπέρ των φιλικών προς την αγορά μεταρρυθμίσεων και γενικότερα υπέρ μιας ανοικτής οικονομίας.
Ακόμη πιο ανησυχητική κρίνεται η απομάκρυνση των σημαντικότερων στελεχών του προηγούμενου οικονομικού επιτελείου και ειδικότερα του μέχρι προσφάτως πρώην τσάρου της Οικονομίας Λιου Χε, του διοικητή της κεντρικής τράπεζας Γι Γκανγκ και του επικεφαλής της ρυθμιστικής αρχής Γκούο Σουκίνγκ. Ερμηνεύεται ως απόφαση του Κινέζου προέδρου, θεωρούμενου οπαδού του ισχυρού ρόλου του κράτους, να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της οικονομίας. Αυτό συνεπάγεται καθοριστικές παρεμβάσεις του κράτους στην οικονομική πολιτική, καθυπόταξη του επιχειρηματικού κόσμου και έμφαση στην αναδιανομή του εισοδήματος και όχι στην οικονομική ανάπτυξη.