Το ΣτΕ ανοίγει το δρόμο για πολιτική επιστράτευση εργαζομένων
Σύμφωνα με την απόφαση (1623/2012) του ΣτΕ η επιστράτευση που είχε κηρυχθεί από τον τότε πρωθυπουργό και τον τότε υπουργό Θαλασσίων Υποθέσεων έγινε για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας.
Στην προκειμένη περίπτωση «διαπιστώθηκε αιτιολογημένα η ύπαρξη κινδύνου για την υγεία των κατοίκων των νησιών, η αντιμετώπιση του οποίου δικαιολογεί, κατά το άρθρο 22 παρ. 4 του Συντάγματος, την έκδοση των προσβαλλομένων πράξεων» και κατά συνέπεια «πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο λόγος με τον οποίο προβάλλεται» από την πλευρά της ΠΝΟ ότι «οι προσβαλλόμενες πράξεις εξεδόθησαν κατά κατάχρηση εξουσίας, με μόνο σκοπό να ματαιώσουν την άσκηση του απεργιακού δικαιώματος των ναυτεργατών», τονίζεται στην απόφαση.
Κατά τους δικαστές η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της εργασίας «επιτρέπεται να καταλυθεί, δια της επιβολής επιτάξεως προσωπικών υπηρεσιών, μόνον στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 4 του άρθρου 22 του Συντάγματος, για την αντιμετώπιση κινδύνων που απειλούν το γενικότερο κοινωνικό συμφέρον, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η αντιμετώπιση "ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία"».
Η επιστράτευση των ναυτικών, σύμφωνα με τις αποφάσεις του τότε Πρωθυπουργού και του τότε υπουργού Θαλασσίων Υποθέσεων, ήταν αναγκαία προκειμένου να αντιμετωπιστεί «η σοβαρή διαταραχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του κράτους και της άμεσης απειλής, λόγω διακοπής της επικοινωνίας των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα, την υγεία των κατοίκων τους από την στέρηση τροφίμων, καυσίμων, φαρμάκων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης».
Στον...αντίποδα η ΠΝΟ η οποία προσέφυγε στο ΣτΕ ζητώντας να ακυρωθούν οι δύο επίμαχες αποφάσεις υποστήριζε ότι η επιστράτευση των ναυτικών «αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 22 και 23 παράγραφοι 1 και 2 του Συντάγματος, στις διατάξεις των διεθνών συμβάσεων 29,105, 87 και 98 της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας, στο άρθρο 4 παρ. 2 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο άρθρο 1 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, οι οποίες απαγορεύουν την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών απεργών, ακόμη και αν συντρέχει κατάσταση από την οποία προκαλείται απειλή για τη δημόσια υγεία, διότι η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών απεργών καταλύει το δικαίωμα της απεργίας και ισοδυναμεί με υποχρέωση παροχής αναγκαστικής εργασίας».